RHEINZINK

Dla blach cynkowo - tytanowych uważa się podwójny rąbek stojący jako dalszy etap rozwojowy pierwotnego rąbka pustego, względnie prostego rąbka stojącego. W literaturze przedmiotu znany od roku 1899; preferowany jest w przypadku dachów nachylonych poniżej 25° (minimalne nachylenie 3° lub 5%), wyprzedzając inne systemy. Nazwa "podwójny rąbek stojący" oznacza, przy tym, jeden z klasycznych sposobów łączenia, po długości, znajdujących się obok siebie pasów, ponad płaszczyzną wody. Przy minimalnej wysokości 23 mm podwójny rąbek stojący jest bez dodatkowych środków deszczoszczelny. Na arenie międzynarodowej przyjął się podwójny rąbek stojący o wysokości 25 mm. Podginanie i zamykanie profilu wykonywane są ręcznie lub maszynowo. Również formy specjalne, takie jak wypukłe i wklęsłe zaokrąglenia lub pasy stożkowe dają się bez problemów wytwarzać. Optycznie o delikatnych liniach, podwójny rąbek stojący wpisuje się, dzięki dużej ilości możliwych wariantów detali, w architekturę tradycyjną, tak samo, jak w projekty nowoczesne.

Kątowy rąbek stojący to w tradycyjnej technice blacharskiej relatywnie nowe opracowanie: dopiero od początku XX wieku wymieniane jest czasami w literaturze fachowej. Przy nachyleniach dachu ponad 25° jest on regułą. Zamykanie rąbków prefabrykowanych pasów profilowanych jest, w porównaniu do podwójnego rąbka stojącego, szczególnie łatwe, ponieważ poprzez zaciśnięcie tylko jednego ramienia rąbka powstaje gotowy kątowy rąbek stojący. Kątowy rąbek stojący znajduje więc zastosowanie, zwłaszcza w strefie widocznej bardziej pochylonych dachów blaszanych i np. w przypadku balustrad, attyk lub pochyłości mansardowych; czy to w klasycznym użyciu pionowym, pochylonym czy poziomym. Optycznie, sprawiający wrażenie szerszego niż podwójny rąbek stojący, również obiektom o dużej powierzchni, kątowy rąbek stojący, nadaje wyrazistą, żywą strukturę.